Ik ben het met je eens dat de koppeling naar het onderwijs specifieker had gemoeten. De dagvoorzitter deed z'n best, maar tevergeefs... Toch is dit volgens mij wel de kern van de zaak: wat is er nodig om C2C in het onderwijs te verankeren? en in welke vorm is dit wenselijk? als principe of filosofie verweven in het onderwijs of echt als aparte module of keuzevak? Gezien het grote enthousiasme van veel mensen wil DHO hier op verder gaan. Nu denk ik aan het oprichten van een werkgroep / expertgroep om verder te denken over C2C en onderwijs. Hopelijk met concrete doelen en aanbevelingen tot gevolg. Echter, we zouden er ook voor kunnen kiezen weer een nieuwe reeks thema-bijeenkomsten te organiseren. MVO is dan zeker een heel interessante! Ik sta in ieder geval open voor leuke ideeen om deze bijeenkomstenreeks een interessante en nuttige opvolging te geven.

Hoe kunnen we C2C inbedden in het curriculum? In de column van Ljiljana Rodic, senior onderzoeker C2C, stelt zij dat het in ieder geval nodig is om interdisciplinair samen te werken. Ook de column van Hans van Zonneveld gaat hierover. Hij gaat echter verder en schrijft over transdisciplinair onderwijs: interdisciplinaire studentengroepen die werken aan concrete problemen. Nog los dus van inhoudelijke kennisoverdracht over C2C is deze onderwijsmethode cruciaal. DHO gaat zich nu inzetten om een dergelijk transdisciplinair onderzoeksproject op het gebied van C2C op te zetten. Wat betreft bewustwording denk ik dat Ljiljana Rodic ook daar in haar colum iets over zegt. C2C gaat niet uit van schuld, maar van intentie. Door als docent of werknemer zelf het goede voorbeeld te geven, kan je veel bereiken denk ik. Doe je dit niet, dan zullen studenten, wat je ze ook vertelt, het niet geloofwaardig vinden... Column Ljiljana Rodic: http://www.plado.nl/content/intentie-als-uitgangspunt Column Hans van Zonneveld: http://www.plado.nl/content/disciplinaire-grenzen-overschrijden-noodzaak